Informacje o szkole

Dyrektorzy V LO

dyrektor: mgr Leszek Siekierski

dyrektor V LO w Bydgoszczy

wicedyrektor: mgr Grzegorz Waszkiewicz

wicedyrektor V LO w Bydgoszczy

V LO w Bydgoszczy, ul. Szarych Szereg贸w 4a
tel. (52) 361-22-14
e-mail – lo05@edu.bydgoszcz.pl

Nauczyciele V LO

Zesp贸艂 humanistyczny

Aleksandra Arke
Marzena Che艂mowska- Chruszczewska
ks. Maciej Chmielewski
Sylwia Iglewska
ks. Rafa艂 Karwicki
Ma艂gorzata Kowalczyk
Ma艂gorzata Kumkowska
Katarzyna Nowatkowska
Adam Stasik

Zesp贸艂 j臋zyk贸w obcych

Joanna Borkowska
Agata Fryca
Anna Gluba
Irena Gralik
Rafa艂 Grynienko
Beata Jasiecka
Agata Lipska
Karolina 艁uszczyna
Anna Wojtczak-Fajga
Olga Wysocka
Joanna Zieli艅ska

Zesp贸艂 matematyczno-przyrodniczy

Anna Buli艅ska
Gra偶yna Burczyk
Agnieszka Jankowska
Magdalena Jasi艅ska
Iwona Kowalczyk
S艂awomira Nierebi艅ska
Agnieszka Wandachowicz
Barbara W艂贸darczak
Anna Ziorkowska

Zesp贸艂 nauczycieli wychowania-fizycznego

Aurelia Krajewska
艁ukasz Skrzypek
Marcin W艂odarczyk
Eugeniusz Kujawa (w zast. Danuta Weder)

Pedagog szkolny

Daria Twar贸g

Informacje og贸lne

V LO to nowoczesna szko艂a, a jednocze艣nie z bogat膮 tradycj膮 i osi膮gni臋ciami. Szko艂a dysponuje profesjonalnie wyposa偶onymi gabinetami przedmiotowymi, dwiema salami gimnastycznymi, basenem, skomputeryzowan膮 bibliotek膮 – 23 500 vol – z bogato wyposa偶on膮 czytelni膮 i wideotek膮 oraz nowoczesnym boiskiem. W szkole dzia艂a teatr szkolny, wolontariat i liczne ko艂a przedmiotowe.

Basen przy V LO
Historia

Jak cz臋sto zatrzymujemy si臋, zastanawiamy si臋 nad tym, czy czego艣 nie zapomnieli艣my, czy co艣 bardzo wa偶nego nie zatar艂o si臋 w naszej pami臋ci? Rzadko, mo偶e wcale – przecie偶 nie mamy czasu – bo 偶yjemy w ci膮g艂ym po艣piechu. Tak najcz臋艣ciej t艂umaczymy siebie i innych. Odzwyczajamy si臋 nawet pami臋ta膰 o tym, co zwi膮zane jest z NASZYM 偶yciem, o wydarzeniach, kt贸re cz臋sto nas dotyka艂y osobi艣cie, w kt贸rych uczestniczyli艣my.

Dzi艣 odchodzi r贸wnie偶 w zapomnienie zwyczaj ws艂uchiwania si臋 w opowie艣ci tych, kt贸rzy maj膮 nam naprawd臋 co艣 do powiedzenia. S膮dzimy, 偶e ju偶 to gdzie艣 s艂yszeli艣my – w radiu, TV? Mo偶e czytali艣my – prasa, „Internet”? Tak tracimy, cz臋sto bezpowrotnie, pami臋膰 jednostkow膮, niekiedy tak偶e zbiorow膮: rodzinn膮, pokoleniow膮, spo艂eczno艣ci „ma艂ych ojczyzn” i t臋 najcenniejsz膮 – narodow膮.

Bywa jednak i tak, 偶e oto nagle chcemy si臋gn膮膰 po wspomnienia i do艣wiadczenia naszych poprzednik贸w, gdy偶 pragniemy przybli偶y膰 si臋 do wydarze艅, kt贸re by艂y z jakich艣 powod贸w istotne. Szukamy w贸wczas … klucza – 艂膮cznika mi臋dzy nasz膮 a tamt膮 pami臋ci膮.

Listy, pami臋tniki, prywatne dzienniki, zdj臋cia, nagrania i wspomnienia to tylko nieliczne przyk艂ady kluczy do pami臋ci pokole艅. Zawdzi臋czamy je ich autorom, kt贸rzy dla nas „ocalili od zapomnienia” u艂amki w艂asnej przesz艂o艣ci. S膮 one bezcenne, gdy偶 dzi臋ki nim dane nam jest poznanie historii – ale nie martwej, naukowej – tylko 偶ywej, bo zwi膮zanej z konkretnym cz艂owiekiem i jego spojrzeniem na otaczaj膮cy 艣wiat – oraz atmosfery minionych dni.

Jeden z najbardziej kontrowersyjnych, wsp贸艂czesnych brytyjskich historyk贸w – David Irwing – napisa艂 kiedy艣, i偶 „historycy maj膮 dar, jakiego bogom odm贸wiono: s膮 w艂adni zmienia膰 to, co sta艂o si臋 ju偶 przesz艂o艣ci膮!”. To szczeg贸lne „memento” aktualne jest i dzi艣, gdy chcemy zachowa膰 pami臋膰 o pi臋膰dziesi臋ciu latach Naszej „Pi膮tki” – Liceum Og贸lnokszta艂c膮cego nr 5 w Bydgoszczy. Co zawrze膰 w niniejszym opracowaniu, by obraz p贸艂wiecza by艂 obiektywny i cho膰 w pewnym stopniu pe艂ny? Sk膮d czerpa膰 wiedz臋 o czasie, w kt贸rym tak wiele w 偶yciu szko艂y oraz wok贸艂 niej si臋 zmieni艂o?

My艣l臋, 偶e jedynym ratunkiem – wobec tylu dylemat贸w -jest oddanie „g艂osu” przede wszystkim tym, kt贸rzy chcieli podzieli膰 si臋 swoimi wspomnieniami i archiwaliami wi膮偶膮cymi ich z Jubilatk膮. To absolwenci powo艂anej do 偶ycia 1 wrze艣nia 1955 roku „Szko艂y Podstawowej i Liceum Og贸lnokszta艂c膮cego nr 5”, mieszcz膮cej si臋 na osiedlu Kapu艣ciska, przy ulicy Janka Krasickiego (dzi艣 KK Baczy艅skiego). Kierowa艂 ni膮 przez rok Alojzy Goli艅ski.

Jedenastolatka istnia艂a do 1965 r., w贸wczas dokonano rozdzielenia plac贸wek – usamodzielni艂a si臋 Szko艂a Podstawowa nr 57 – cho膰 dalej obie mia艂y jednego dyrektora Zdzis艂awa Hermana i przebywa艂y pod wsp贸lnym, nowym dachem „Pomnika Tysi膮clecia” – pi膮tej szko艂y wybudowanej w ramach propagandowej akcji „tysi膮c szk贸l na tysi膮clecie pa艅stwa polskiego”. Przeprowadzka do budynku przy 贸wczesnej ul. Zacisze 16 mia艂a miejsce 24 czerwca 1964 roku. W ramach hucznych obchod贸w XX – lecia PRL, szkole „mieszcz膮cej si臋 w robotniczym osiedlu mieszkaniowym”, nadano „imi臋 Leona K1uczkowskiego poety, prozaika i dramaturga od pocz膮tku swej tw贸rczo艣ci zwi膮zanego z ruchem robotniczym”.

Wspierana przez Komitet Rodzicielski, Zak艂ady Chemiczne „Zachem”, Totalizator Sportowy i darczy艅c贸w spo艂eczno艣膰 Liceum zagospodarowa艂a obiekt, jak i teren wok贸艂, przygotowuj膮c pracownie przedmiotowe, boiska (do siatk贸wki, koszyk贸wki i pi艂ki r臋cznej) oraz bie偶nie, skocznie, rzutnie i kort tenisowy.

Na koniec lat 60 – tych przypada zmiana na „mostku kapita艅skim”.

W 1969 roku dyrektorem Szko艂y zostaje dotychczasowy zast臋pca p. mgr Marian Szczerba. Rozpocz臋艂a si臋 nowa epoka, trwaj膮ca 27 lat, podczas kt贸rej mury naszej Alma Mater opu艣ci艂o 3673 absolwent贸w. Mury – ale inne – upad艂y w贸wczas grzebi膮c, stary 艣wiat. ..

By jednak zachowa膰 cenn膮 chronologi臋 Wypadk贸w, nale偶y wspomnie膰 o latach siedemdziesi膮tych. Rodzi si臋 w贸wczas szkolna samorz膮dno艣膰 uczniowska. Pierwszym Przewodnicz膮cym zosta艂 Miros艂aw Przybylak, po nim t臋 funkcj臋 pe艂nili m. in.: Monika Gutma艅ska, Ma艂gorzata Mizia, Barbara Szeliga, Grzegorz, J贸zefiak, Jan Paprocki, Tomasz Soko艂owski, Maciej 艁ojek, Adam Grzybek, Anna Rogowska, Alina Behring, Dorota Olejniczak, Piotr Trycho艅, Micha艂 Sztybel oraz Waldemar Mackiewicz (2005 r.).

Z ramienia Rady Pedagogicznej opiekunami samorz膮du – szko艂y demokracji i odpowiedzialno艣ci – by艂y: Czes艂awa Obuchowska, Jadwiga Pakulska, Ewa 艁ugiewicz – Adamska, S艂awomira Nierebi艅ska, Barbara Lam臋cka – Behring, Hanna Mierzbiczak oraz Adam Stasik. Obecnie wsparciem dla m艂odzie偶y jest Ma艂gorzata Kumkowska.

Bardzo pr臋偶nie dzia艂a艂o w tym okresie harcerstwo (liczne dru偶yny: teatralne, turystyczne, wodne), w roku 1977 dru偶yna otrzyma艂a w艂asny sztandar oraz imi臋 Andrzeja Morro. Zorganizowana zosta艂a mi臋dzynarodowa sesja UNESCO. Sukcesy podejmowanych dzia艂a艅, to du偶ej mierze zas艂ugi Ewy Poleskiej-Kosowskiej, Krzysztofa Bartowskiego i Wac艂awa Kuczmy.

Trzy lata wcze艣niej pocz膮tek nowego roku szkolnego zaznaczy艂 si臋 w dziejach V LO kolejn膮 przeprowadzk膮 – do trzeciego lokum -teraz przy ulicy Szarych Szereg贸w 4a. Tu rozpocz臋艂o nauk臋 we wrze艣niu 1974 roku 780 uczni贸w, maj膮cych do dyspozycji: 24 gabinety, sto艂贸wk臋 (obecnie 艣wietlica), klub (dzi艣 to tzw. „ma艂a” sala gimnastyczna) , du偶膮 sal臋 gimnastyczn膮 z zapleczem sportowym. Z pomoc膮 Rady Osiedla Kapu艣ciska oraz Sp贸艂dzielni Mieszkaniowej 鈥濲edno艣膰” teren wok贸艂 szko艂y zosta艂 zagospodarowany – obowi膮zywa艂o przecie偶 – znane do dzi艣 – 贸wczesne zawo艂anie i odzew: „pomo偶ecie ? .. pomo偶emy!”. To tutaj odbywa艂y si臋 do pocz膮tku lat 90 – tych r贸偶ne imprezy 艣rodowiskowe organizowane g艂贸wnie dla mieszka艅c贸w dzielnicy. Niestety, nieskr臋powany dost臋p do budynku szkolnego, jak i boisk, ma wysok膮 cen臋 – graffiti, wybijane szyby i zniszczone bramki czy tablice do koszyk贸wki; ot, przykra codzienno艣膰.

Na lata osiemdziesi膮te przypada艂 rozkwit wielu k贸艂 zainteresowa艅 np.: SKS, SKKT, LOK, dzia艂a艂a Sp贸艂dzielnia Uczniowska „Grosik”, zaopatruj膮ca uczni贸w – stosuj膮c niskie mar偶e – w 艣wie偶e p膮czki, dro偶d偶贸wki, napoje i inne smako艂yki poprawiaj膮ce nastr贸j i prac臋 szarych kom贸rek.

Prowadzony przez Jadwig臋 艁ojek szkolny teatrzyk „Zagryzaczek” wyst臋powa艂 na deskach prawdziwego teatru. Szkolne uroczysto艣ci u艣wietnia艂 kabaret kierowany przez Gabriel臋 Danilczyk, a tak偶e amatorski zesp贸艂 teatralny, kt贸rym opiekowa艂a si臋 Izabela 艢witalska-Delikta (w 1984 roku uczestniczy艂 w Mi臋dzywojew贸dzkim Forum Teatr贸w Amatorskich TEATRON) . Zainteresowanie, kt贸re niekiedy – i u niekt贸rych – przeradza艂o si臋 w zami艂owanie teatrem jest charakterystyczne dla „Pi膮tki”. By艂o i jest tak dzi臋ki stale utrzymuj膮cemu si臋, energetyzuj膮cemu prawie wszystkich, zaanga偶owaniu polonistki – Lucyny Gozdek. Klasa autorska, granty o艣wiatowe – a wszystko po to, by uczniowie i absolwenci byli „bli偶ej teatru” ...

Nadchodz膮ce nowe czasy – drugiej po艂owy lat osiemdziesi膮tych i prze艂omu roku 1989 – przynios艂y nowe mo偶liwo艣ci oraz wyzwania. W szkole uruchomione zosta艂y klasy autorskie – pierwsz膮 – „humanistyczn膮 z rozszerzonym programem wiedzy o kulturze” poprowadzi艂a J. Pakulska. To wydarzenie by艂o jak przetarcie szlaku, kt贸rym pod膮偶yli inni nauczyciele tworz膮c kolejne projekty i wcielaj膮c je w 偶ycie. Dzi臋ki nim oferta edukacyjna „Pi膮tki” stale by艂a i jest tak偶e dzi艣 dostosowywana do potrzeb i aspiracji m艂odego pokolenia.

Pod koniec opisywanej dekady pojawi艂y si臋 Bydgoskie Granty O艣wiatowe -jedna z niewielu mo偶liwo艣ci pozyskania dodatkowych 艣rodk贸w finansowych na realizacj臋 autorskich projekt贸w innowacyjnych. Od pierwszej edycji, kt贸ra mia艂a miejsce w roku 1998, nauczyciele V LO granty zdobywaj膮.

Wyzwaniem nowego millenium by艂a informatyzacja szko艂y. 11 kwietnia 2001 r. zosta艂 opracowany „Projekt rozwoju edukacji informatycznej w V Liceum Og贸lnokszta艂c膮cym w Bydgoszczy”. Jego autorkami by艂y nauczycielki informatyki, element贸w informatyki i technologii informacyjnej: Maria Filipowska i Barbara W艂贸darczak. Plany dotyczy艂y dalszej edukacji informatycznej w szkole i koncepcji stworzenia multimedialnego centrum informatycznego. Zg艂oszony projekt uzyska艂 akceptacj臋 Kuratorium O艣wiaty i Wychowania w Bydgoszczy. Nie pozosta艂o nam nic innego,jak tylko poczeka膰 na sprz臋t do nowej pracowni komputerowej i centrum multimedialnego (颅taki przydzia艂 otrzymali艣my jako pierwsi w wojew贸dztwie kujawsko-pomorskim). Trzeba by艂o jednak samodzielnie (z w艂asnych 艣rodk贸w, kt贸rych nie by艂o) przygotowa膰 pomieszczenia dla centrum multimedialnego i serwera oraz sal臋 lekcyjn膮. Remont obejmowa艂 m.in. po艂o偶enie okablowania elektrycznego i sieciowego, uruchomienie wydajnego po艂膮czenia z Internetem i zakup nowych mebli. Uda艂o si臋 zmodernizowa膰 odpowiednie pomieszczenia, dzi臋ki wysi艂kowi ca艂ej spo艂eczno艣ci szkolnej: Rady Pedagogicznej, uczni贸w i ich rodzic贸w oraz Dyrekcji (T. Jakubowska iA. Fryca).

„Strza艂em w 10- tk臋” okaza艂 si臋 projekt – Izabeli 艢witalskiej- Delikty – organizacji festynu pod nazw膮 „艢wi臋to Szko艂y”. Po okresie przygotowa艅 wystartowali艣my w listopadzie 2001 roku. Przemienili艣my w jarmarczne stragany korytarze i sale lekcyjne Jubilatki, 艣wietlica sta艂a si臋 jad艂odajni膮 (m. in. smalec!!!) z kawiarnianymi stolikami. Przysz艂y setki os贸b, kt贸re dokona艂y udanych zakup贸w i konsumpcji domowych wiktua艂贸w. Tak oto ca艂ej spo艂eczno艣ci „Pi膮tki” -jaka偶 to by艂a w贸wczas identyfikacja ze Szko艂膮! – uda艂o si臋 w 2002 r., ju偶 pod rz膮dami nowego Dyrektora, Leszka Siekierskiego, sfinalizowa膰 projekt XXI w.

Najwi臋ksz膮 rewolucj膮 w „Pi膮tce” by艂o jednak pojawienie si臋 na korytarzach i w salach lekcyjnych nowych uczni贸w …. Od 1999 roku po – niekiedy – mrocznych zakamarkach gmachu, zacz臋li przemieszcza膰 si臋 gimnazjali艣ci, kt贸rzy ani nie szukali tu licealnego, starszego rodze艅stwa, ani si臋 nie zgubili. Byli uczniami Gimnazjum nr 49, kt贸re powsta艂o jako jedna z kilku w Bydgoszczy (i w Polsce) szk贸艂 autorskich funkcjonuj膮cych przy liceach og贸lnokszta艂c膮cych.

„Gimbusiki” wcale nie by艂y niepozorne. Zaskakiwa艂y nas w贸wczas cz臋sto swqj膮 otwarto艣ci膮, nieokie艂znanym a nawet buntowniczym usposobieniem. Powoli przyzwyczaili艣my si臋.

Dzi臋ki zreformowaniu o艣wiaty pod koniec lat 90-tych, zaanga偶owaniu p. Dyrektor T. Jakubowskiej (na stanowisku od 1996 r.) i Izabeli 艢witalskiej-Delikty (skonstruowa艂a programu autorski dla gimnazjum) oraz poparciu przez Grono Pedagogiczne idei dw贸ch szk贸艂, przeprowadzono nab贸r dojednej klasy gimnazjalnej (1999 – 2000 r.). Po trzech latach nauki, prawie w komplecie uczniowie ci przeszli do … „Pi膮tki”. W 2005 roku jako pierwsi absolwenci Gimnazjum 49 i Liceum Og贸lnokszta艂c膮cego nr 5 przyst膮pili do matury.

Obecnie obie szko艂y (zachowuj膮c swoje nazwy) tworz膮 Zesp贸艂 Szk贸艂 Og贸lnokszta艂c膮cych nr 5.

Nie spos贸b zawrze膰 – na kilku kartach – pe艂n膮 opowie艣膰 o „Pi膮tce”, ludziach i wydarzeniach z ni膮 zwi膮zanych przez ostatnie p贸艂wiecze. 呕ycie jednego tylko cz艂owieka bywa niekiedy „opas艂膮 ksi臋g膮”, a przecie偶, w dziennikach uczniowskich, protoko艂ach pojawiaj膮 si臋 dos艂ownie tysi膮ce nazwisk ludzi (5764), z kt贸rych ka偶dy – z pewno艣ci膮 – mia艂by swoj膮 w艂asn膮 histori臋 do opowiedzenia. Do wielu z nich nigdy nie dotrzemy, inne zagin膮 bezpowrotnie wraz ze swoimi bohaterami. Dlatego, musimy ochroni膰 t臋 umykaj膮c膮 przesz艂o艣膰, gdy偶: „Ex praeteritis praesentia aestimantur”- wed艂ug przesz艂o艣ci ocenia si臋 tera藕niejszo艣膰 jak mawiali staro偶ytni Rzymianie. Co to oznacza? Ot贸偶 bez 艣wiadomo艣ci osi膮gni臋膰 naszych poprzednik贸w trudno b臋dzie nam powiedzie膰 cokolwiek o sobie …

Dlatego powinni艣my poznawa膰, zbiera膰 艣lady z przesz艂o艣ci i pieczo艂owicie je utrwala膰, by oceni膰 warto艣膰 w艂asnych dokona艅. A ponadto – mo偶e kto艣, kiedy艣 przy okazji stu b膮d藕 stupi臋膰dziesi臋ciolecia ZSO nr 5 zerknie w t臋 zakurzon膮 ksi膮偶eczk臋 i powie: to by艂y czasy鈥